استعدادشناسی

ما در این دوره فقط به استعدادیابی کودک نگاه نمی‌کنیم؛
استعدادیابی والدین و فرزند را در کنار هم می‌بینیم. چرا؟ چون باور داریم تا زمانی که خود ما به‌عنوان والد، این مسیر را تجربه نکرده باشیم و استعدادها و ویژگی‌های خودمان را بهتر نشناسیم، نمی‌توانیم با اطمینان و انرژی کافی فرزندمان را در مسیر کشف استعداد و شکوفایی استعدادهایش همراهی کنیم.

والدین مهم‌ترین الگوی فرزندان هستند و بچه‌ها بیشتر از آنچه می‌گوییم، از آنچه در رفتار و سبک زندگی ما می‌بینند یاد می‌گیرند. به همین دلیل، مسیر ما از شناخت و کشف استعداد والد شروع می‌شود؛ کمک می‌کنیم والد ویژگی‌های خودش را بهتر بشناسد و ارتباط آن را با دوران کودکی و انتخاب‌های زندگی‌اش درک کند. این شناخت باعث می‌شود با اطمینان بیشتری وارد مسیر استعدادیابی فرزندش شود.

بعد از شناخت والد، سراغ فرزند می‌رویم و از ویژگی‌ها و علایق دوران کودکی او کمک می‌گیریم تا مسیر رشد، توانمندی‌ها و انتخاب‌های آینده‌اش را بهتر ببینیم. در واقع قرار نیست فرزندمان را تبدیل به چیزی کنیم که خودمان دوست داریم؛ قرار است کمکش کنیم خود واقعی خودش را بشناسد و استعدادهایش را شکوفا کند.

وقتی والد همزمان با فرزندش در مسیر رشد و شناخت قرار می‌گیرد، احتمال همراهی و پذیرش این مسیر بیشتر می‌شود و خانواده می‌تواند آگاهانه‌تر برای آینده تصمیم بگیرد. چون فرزندان ما فقط آن چیزی نمی‌شوند که به آن‌ها می‌گوییم؛ بخش بزرگی از آن چیزی می‌شوند که در ما می‌بینند.

پس چه بهتر که این مسیر را با هم شروع کنیم؛ والد و فرزند، در کنار هم برای شناخت استعدادها، رشد و ساختن آینده‌ای متناسب با خود واقعی‌شان.