فرزندم چه‌کاره می‌شود؟
یکی از دغدغه‌های جدی والدین امروز این است: فرزند من بالاخره قرار است در آینده چه‌کاره شود؟
نوجوانی که هر روز به یک شغل علاقه‌مند می‌شود، بین رشته‌های مختلف مردد است، خودش را با دیگران مقایسه می‌کند و هنوز نمی‌داند در چه چیزی توانمند است، لزوماً «بی‌هدف» یا «تنبل» نیست؛ ممکن است هنوز خودش را کشف نکرده باشد.
واقعیت این است که قرار نیست نوجوان از همان ابتدا جواب قطعیِ «چه‌کاره شوم؟» را بداند.
قدم اول :
اول باید بفهمد:
- من کی هستم؟
- در چه کارهایی توانمندم؟
- به چه چیزهایی علاقه دارم؟
- چه مسئله‌ای را می‌توانم حل کنم؟
- و چطور می‌توانم از توانمندی‌ام ارزش ایجاد کنم؟
اینجاست که مسیر «اثر انگشت شغلی» معنا پیدا می‌کند.
هر نوجوان ترکیبی منحصربه‌فرد از استعدادها، علایق، تجربه‌ها، ویژگی‌های شخصیتی و توانمندی‌هاست؛ درست مثل اثر انگشت که برای هر فرد متفاوت است.
هدف اثر انگشت شغلی
در مسیر اثر انگشت شغلی، هدف این نیست که فقط یک عنوان شغلی برای نوجوان انتخاب کنیم؛ بلکه کمک می‌کنیم ذهن شلوغ و پراکنده‌اش منظم شود، خودش را بهتر بشناسد، توانمندی‌های واقعی‌اش را پیدا کند و آنها را به یک مسیر عملی تبدیل کند.
چون شناختن خود، زمانی ارزشمند می‌شود که به عمل برسد.
نوجوان باید تجربه کند، مهارت یاد بگیرد، مسئله‌ای را حل کند، ارزش ایجاد کند و حتی در مقیاس کوچک، اولین درآمد خودش را به دست بیاورد.
نکته مهم برای والدین
قرار نیست به جای فرزندتان مسیر شغلی او را انتخاب کنید.
نقش والد، ساختن فضایی امن برای کشف، تجربه و رشد است؛ نه مقایسه کردن، نه تحمیل کردن و نه پرسیدن مداومِ «آخرش می‌خواهی چه‌کاره شوی؟»
گاهی بهترین سؤال این نیست که: می‌خواهی چه شغلی داشته باشی؟
بلکه باید پرسید: دوست داری چه مسئله‌ای را حل کنی و در چه کاری می‌توانی برای دیگران ارزش ایجاد کنی؟
«اثر انگشت شغلی» یعنی کمک کنیم نوجوان از پریشانی به شناخت، از شناخت به توانمندی، از توانمندی به تجربه و از تجربه به اولین درآمد برسد.
هدف، پیدا کردن یک شغل برای نوجوان نیست؛
هدف، کمک به او برای پیدا کردن خودش و مسیر منحصربه‌فرد خودش است.
